شعر شماره 47 : راز چشمان

تاریخ نگارش شعر : 17 آبان 1391

*******************

راز چشمان تو در چیست

راز ویرانگری آن نگه خیره و مست

که شرارش زده آتش به همه خرمن و هست

سرّ آن را تو برایم بنویس

راز پیوستگی چشم  تو و روح مرا

به کدامین غزل و قافیه باید بنوشت

این تلاطم که یکی غرق تمنای دل است

وان یکی مست و پر از جلوه گری

محنتش را به کجا برده و فریاد زنم

درد این ناصیه ی شعله ور از عشق تو را

که شفایش قدح و ناوک مژگان تو است

به کدامین سخن عشق سرایم

به چه صورت بنویسم

به چه منظومه بگویم

تو بگو از رج و از قالب این شعر برایم

تا که من بینِ خم اندر خم این قافیه ها

پرده بردارم از اسرار نهان در پس این فاصله ها

و در این بین به هم دوخته گردد نگه پر تب و تاب

و در این مستی بی حد و حساب

لعل لبهای پر ازخواهش و گل کرده ما

بی امان منتظر راحتِ بعد از طوفان باشند

زیر مهتاب و تنِ خلوت شب

تا سحر همدم هم باشند

ترانه زخم

با صدای همایون

**********************************************

من اگه کسي رو داشتم ديگه دربدر نبودم
با غم وغربت و اندوه ديگه هم سفر نبودم

اگه زخم نخورده بودم تو رو باور نميکردم
توي اين حصار پر درد با غمت سر نميکردم

***
کولي شب زده بودم پشت گريه صدات کردم
از پس آينه اشک تا هميشه نگات کردم

درد عشق معناي مرگه مسلخ پاييز و برگه
قصه ي عشق و حقيقت قصه ي گل و تگرگه

***
آخه دردم درد تو بود درد دور از من و ما بود
شکل تنهايي و غربت سرنوشت آدما بود

با چشات دنيا رو ديدم حتي من فردا رو ديدم
توي قلب قطره بودن با تو من دريا رو ديدم

بنام خدا

شعر شماره 46 : نفس بریده

  تاریخ نگارش : 19 مهر 1391

**************************

یکسره در ره تو زجر کشیدیم بس است 

                               بی نفَس مانده و از راه بریدیم بس است

هرچـه توصیـف و ثنـا بود سرودیـم به تو    

                              هرچه نیرنگ و جفا بود شنیدیم بس است

میـوه ی جان به تو تقدیم نمـودیم مدام    

                                در اِزا ، از قدحت زهر چشیدیم بس است

بهـرِ  تـو قـایـق دل راهـی دریـا کـردیـم    

                                 بی امان هرچه بلا بود خریدیم بس است

در پی هر شبحی  رفته و دیوانه شدیم      

                              سایه در سایۀ هر سایه دویدیم بس است

همچو یک کوه وفا صبر نمودیم،چه سود 

                              گلی از دشت جمال تو نچیدیم  بس است

این همه طرح دل آرا که به هم نقش زدیم

                               همه رویا بُـد و از خواب پریدیم بس است

در ، بـه  روی دل آشفـتـۀ مـا بـاز نشـد

                            لطفی از صاحب این خانه ندیدیم بس است

چه کسی گفت که پاداش وفا ساحل توست

                              ما به صحـرای بلا دیده رسیدیم بس است

دلنوشته شماره 35 : برکه و ماه

به تاریخ : 12 مهر

1391

**************************

از وقتی برکه شکل گرفته بود ، دسته دسته گلهای وحشی

را در کنار خود میدید و نیز مرغابیها و پرندگان مهاجر و ماهیان قرمز را ...

برکه ، روزها با اینها سرگرم میشد و شاد و سرحال بود. اما شبها

تنهای تنها بود و هیچکس سراغی از او نمیگرفت .

یک شب متوجه شد نقش سفیدی در میانش دیده می شود .

اندکی نگران شد و تا صبح مواظب او بود . اما اتفاقی نیفتاد .

فردا شب هم ، خط سفید را مشاهده کرد و هر شب این قضیه

تکرار میشد و خط سفید بزرگ و بزرگتر شد تا اینکه به شکل

دایره ای بزرگ و تابان در میان برکه خودنمایی کرد.

برکه با تماشا و تحت نظر گرفتن او ، سرگرم  میشد ...

 شعر شماره 45 :  بد عهدی

تاریخ نگارش : 22 شهریور  1391    

    

این شعر  یکصدمین مطلب تالیفی من   می باشد

تغییر ریتم شعر بعد از بیت سوم آگاهانه می باشد .

    بعد از این بر نازنین شعری نخواهم ساخت 

                           بعد از این بر حُسن رویش دل نخواهم باخت

   بیش از این در بازی او سر نـخـواهـم کـرد 

                                 قـصـه هـایش را دگـر باور نـخـواهـم کـرد

      نظـم و نـثـرم را به پای او نـخـواهـم داد  

                           طاقت دل را بــرای او نــخــواهــم داد     

   می نویسم از کسی که یادگارش درد بود

                              ارمـغـانش فـصـل پاییز و خزانِ زرد بود

    نغـمـه ی مضراب او در ناامیدی محو شد

                           قبله و محراب او بی پایه بود و سهو شد

   هـر خـلـوص نـیّـتـی را زیر پای خود نهاد 

                              عهـد و پیـمـان را  نـهـاده در مسیر تندباد

   سجده بر پایش نمودن یک جنون خام بود

                             هر دعائی در جوارش ذکر بی فرجام بود

   بت پرستی در ره او یک خطایی بیش نیست 

                        مِی پرستی انتخاب اصلحی در کیش نیست

   دل سپردن بر دورنگی باعث حیرانی است

                        سرسپردن بهرِ سنگی حاصلش ویرانی است

   شب بدونِ یاد او بر بسترم سر می نهم

                     واژه ها را بی حضورش نقش ومعنا می دهم

   ظاهرا بی نازنین بودن صفایش بهتر است 

                      می نویسم او عطایش از لقایش بهتر است

 طنز شماره 18 : خوردنی

 تاریخ نگارش: 15 شهریور 1391

ما توی محله مون یک باغ سبزی داشتیم

که قسمتی از آن متعلق بود

به یک سبزی فروش با هیکل گنده و چاق .

چهرش آنقدر کج و کوله بود

که آدم فکر میکرد صورتشو توی

کوره ی ریخته گری ذوب کرده اند .

صدای نکره ای داشت .