به نام خدا

شعر شماره 112 : نفس بریده 2

تاریخ نگارش :  20 فروردین 1393

از دفـتر : رفـتن ها – قالب : غـزل

 نفس بریده 2

 

دنیا به من نفس بده ، دیگر نفس بریده ام

                              حالا به من نفس بده ، دیگر نفس بریده ام

طوفان صد کویر در لبهای من نشسته است

                             صحرا به من نفس بده، دیگر نفس بریده ام

درد آشنای قـصه ی دلـتـنـگی شبـانـه ام 

                            شبها به من نفس بده ، دیگر نفس بریده ام

آب از سرم گذشته و درحال دست و پا زدن

                              دریا به من نفس بده ، دیگر نفس بریده ام

هر شب غزل برای تو نوشتم آخرش شدم

                             رسوا، به من نفس بده، دیگر نفس بریده ام

شیداترین بهانه ی احساس من فقط تویی

                            شیدا به من نفس بده ، دیگر نفس بریده ام

مجـنونم و هوای تو پیچیده در خیال من

                              لیلا به من نفس بده ، دیگر نفس بریده ام

 

دنیا به من 1



تاريخ : سه شنبه چهارم شهریور 1393 | 23:8 | نویسنده : حسین - اسمان آبی |

به نام خدا

شعر شماره 111 : به نام باران

تاریخ نگارش: 15 فروردین 1393

از دفتر : رفـتـن ها – قالب : سپیـد

بنام باران 3

نامت که می آید

بادبانی خیس

بر فراز کشتی دیدگانم

برافراشته می شود

دیگر

جز موج

چیزی نمی بینم ...

از پشت آن دیوار لغـزان

تو پیدا می شوی

همـچـو مهـتاب

زیر باران ...

دیگر باور کرده ام

تلفیـق مهـتاب و باران

فقط با تو ممکن می شود

 ***

از راه میرسی

خسته و رنجـور

از آمدنهای هر روزه

به میهمانی دریـا

پای پیـاده ...

پیشتر که می آیی

باز هم ...

طوفان از راه می رسد

و تو را می برد

مثل آن رویاها ...

که تمامش را با خود برد

بار دیگر ...

همه چیز به هم می ریزد

 ***

وقتی که می روی

شانه هایم تکان می خورد

زیر ضرباهنگ رفتن

 ***

بعد از این ...

تو را ...

باران صدا خواهم کرد

{#}{#}{#}

بنام باران 2



تاريخ : جمعه سی و یکم مرداد 1393 | 0:22 | نویسنده : حسین - اسمان آبی |
به نام خدا

شعر شماره 110 :  بی سرزمین

تاریخ نگارش :  10 فروردین 1393

از دفتر : رفتن ها - قالب : سپید

انتظار

نگاهم نکن

جوابم نده

بگذار ...

خیال کنم رفته ای

بگذار خیال کنم

همانطور که عاشق بودی رفته ای

بگذار طعم دوستت دارم هایت

زیر زبانم باشد

من صدایت خواهم کرد

اما تو جواب نده

حتی اگر پشت سرم باشی

بگذار ژست عاشقی سرگردان بگیرم

و بیخود ...

دور دنیا را بگردم

بی سرزمین باشم ...

بگذار با توَهُّم عاشقی

به پایان رسد

نفسهای سردم ...

بداهه 93/1/10

انگشت



تاريخ : سه شنبه بیست و هشتم مرداد 1393 | 0:22 | نویسنده : حسین - اسمان آبی |

به نام خدا

شعر شماره 109 : غـبـار  

تاریخ نگارش : 8 فروردین 1393

از دفتر : رفتن ها – قالب : غـزل

***************

در غـبار یک غـروب عـاشـقـانـه مانـده ام         

                              مات و مبهوت از عبوری بی بهانه مانده ام

نای تلخم زیر بار بغض سنگین بسته است         

                                  در سـراب یک خیال کـودکـانـه مانده ام

انـتـظار چـشـمـه از لـبـهـای بـاران داشـتـم          

                                    در کـویـر مردمـان ایـن زمانـه مانده ام

رود شعـرم در میان شـوره زاری نـاپـدیــد         

                                  بی صدا در باد سرد بی تـرانه مانده ام

ماسه های ساحل و دریای خشکم شاهد است       

                                 من به روی جای پای آن یگانـه مانده ام

***************

 غبار 1



تاريخ : یکشنبه بیست و ششم مرداد 1393 | 16:3 | نویسنده : حسین - اسمان آبی |
به نام خدا

شعر شماره 108 : زیر باران

تاریخ نگارش :  27 اسفند 1392

از دفتر : عاشقانه ها – قالب : غـزل

***************

یـاد آن دستـان زیـر قـطـره ی  بـاران بخیر        

                            یاد خیسِ خیسِ از باران شدن هامان بخیر

شاخه ها و بوته هایی مست از بارندگی            

                                 دور پـاهـا پـیـچ و تاب آن عـلفـزاران بخیر

تنـدی رگـبار و سیـل آسمـان با خیرگی        

                              سمتِ باغستان دویدن از دل طوفان بخیر

شاخه ها یک سرپناهی مثل چتر واقعی            

                              در همان دم چک چک آب از میان آن بخیر

خلق میشد لحظه هایی مملو از دلدادگی           

                           جانِ خسته در همانجا میگرفت سامان بخیر

موج خواهش می تراوید از میان آن سکوت

                              لرزه هایی روی لبها می دوید آسان بخیر

بـازوان و شانـه ها و سینه هایی بی قرار            

                               یاد آن دیـوانـه بـازی هـای بی پـایان بخیر



تاريخ : شنبه بیست و پنجم مرداد 1393 | 16:9 | نویسنده : حسین - اسمان آبی |
به نام خدا

شعر شماره 107 :  کوچۀ باران

تاریخ نگارش:  21 اسفند 1392

از دفتر : رفتن ها - قالب : غـزل

***************

لحظه لحظه آرزویت در دلم جا می کند

                                     آرزو از عـمـقِ جـانِ ناشـکـیـبـا می کند

هجمۀ سرد سکوت و انتظار از سایه ها

                                    طاقـت از شیـرازه و بندِ دلـم وا می کند

بـازوانِ تـشـنـه ام  از بـاورِ اردیـبـهـشت

                                      روزهـای  زیـرِ  بـاران  را تـمـنـا می کند

 گرچه ماه اندازۀ دنیا به دور است از زمین

                                    عکسش اما در درون برکه غوغا می کند

 کوچه ای که شاهدی بر آمدن های تو بود

                                 رفـتنت را با کدامین واژه معـنا می کند ...!

                                       {#}  {#}  {#}


کوچه باران



تاريخ : یکشنبه نوزدهم مرداد 1393 | 17:33 | نویسنده : حسین - اسمان آبی |
به نام خدا

شعر شماره 106 :  کیش و مات

تاریخ نگارش :   18 اسفند 1392

از دفتر : عاشقانه ها – قالب : غـزل

***************

به کیش ومات چشم دلفریب و بی نظیر خود

                                    تمام هـستی مرا گـرفــته ای به زیـر خود

سپاهِ گـیسوانِ تو زِ هـر طـرف روان شده

                                     دل پـیـاده ی مـرا  بـریـده  از مسیـر خـود

فریب شاه و رُخ حریف ناز و خنده ات نشد

                                  سـواره ی خیال من شکسته در ضمیر خود

چـه ساده با عـبور خـود در انتها گرفته ای

                                  به یک اشاره شاهِ  دل سپرده را اسیر خود

کنون شَـهی نشسـته در برابرت به سادگی

                                    تو را نشانده جای ماهِ روشن و منـیـر خود

 

کیش و مات 1



تاريخ : یکشنبه نوزدهم مرداد 1393 | 17:31 | نویسنده : حسین - اسمان آبی |
به نام خدا

شعر شماره 105 :  سکانس آخر

تاریخ نگارش:  10 اسفند 1392

از دفتر : رفـتـن ها – قالب : غـزل

***************

به هرطرف که می دوم تو تک ستاره می روی  

                                   از آسمـان تیـره ام به یک اشاره می روی

شبیه شبنـمی که در خیالِ صبحگاه من

                                   کـنـار کـوچِ  ابـرهـای پـاره پـاره  مـی روی

ستونِ استـعـاره ام به پای تـو به خـط شده

                                    ولی تو از ردیف آن بی استخاره می روی

قلم وَ پنجه های من کِرِخ شد از نوشتـنت

                                    تو ای نهـاد غایـبـم، که از گـزاره می روی

نشسـته روی دیـده ام تب گـدازه های تـو  

                                   چه آتشی فکنـدی و پر از شراره می روی

هـزار زخـم خـورده ام به پـیش دیـدگان تو

                                   چگـونه دیده بستی و بدون چاره می روی

نفس بریده ام نفس! به روی خاک تشنه ات  

                                نفس که میکشم تو صد قدم کناره می روی

صدای تِپ تِپ دلـم به آسمان رسیده است

                                 پیاده می دوم بمان ، کجا  سواره می روی

به صد بهانه میکشم تو را به شعر و شور خود

                                  در انتهای هر غزل چرا دوباره می روی..؟!

چه پرده هـا نـوشـته ام، ز ماجـرای تو ولی

                                در آن سکانس آخـرین، هـزاربـاره می روی

 

سکانس آخر 1



تاريخ : یکشنبه دوازدهم مرداد 1393 | 18:48 | نویسنده : حسین - اسمان آبی |
به نام خدا

 

شعر شماره 104 : قلمرو  

تاریخ نگارش:  8 اسفند 1392

از دفتر : عاشقانه ها – قالب : نیمایی

***************

گفته بودی که چقدر دوستم داری ...

یک سوالِ تکراری

با خودم گفتم

چه سوالی !

پاسخش معلوم است

قد یک دنیا ...

بیشتر از هرکس

یا هزاران ...

یا به تعداد نفس

ولی آن دم که خیالم

به پر و بال خیال تو در آویخت

وسعت بسته ی این قالبها را

خیلی از حد تو پایین تر دیدم

در سکوتم که تماشا کردم

دلم از عمقِ نگاهِ تو فرو ریخت

مثلِ آن روز نخستین

با خودم زمزمه کردم :

من به اندازه ی گنجایش آغوش، تو را

دوست می دارم

آری ... اندازه ی محدوده ی بازوهایم

که به هم حلقه شده

و تو در دایره اش جا داری

این قلمرو

وسعتش نامرئیست

مرز آن نا پیدا

و حریمش بی حد است

یک قلمرو به تمامی

که تو آنجا ...

تا ابد ... می مانی ...

 

 قو ...



تاريخ : جمعه دهم مرداد 1393 | 19:18 | نویسنده : حسین - اسمان آبی |
به نام خدا

شعر شماره 103 : به حکم عشق

تاریخ نگارش:  3 اسفند 1392

از دفتر : خیال -  قالب : سپـیـد

***************

من به هیچ زبانی

غیر از زبان عشق

با تو سخن نخواهم گفت

این بار که سراغت آمدم

دغدغه هایت را فرو بریز

و ذهنت را از هر قیدوبندی رها کن

بگذار عشق میان ما حکم کند

این برای کسی که چیزی ندارد

بهتر است

 عشق راه خود را می شناسد

مثل رودخانه ای

که همیشه رو به دریا جاریست

نه تاریکی شب مانعی برای اوست

نه زمینهای ناهموار و سنگها

و نه انسانهایی که سد می سازند

بگذار عشق ...

تکلیف ما را روشن کند ...

 

به حکم عشق



تاريخ : جمعه دهم مرداد 1393 | 19:14 | نویسنده : حسین - اسمان آبی |
امکانات وب
:

دریافت کد موزیک

  • گلوله
  • ایران سافت
  • شهر کرد