به نام خدا

شعر شماره 141 :  شب زخمی

 تاریخ نگارش :  3 مهـر 1393

از دفتر : رفتن ها – قالب : غـزل

***************

در هوای سرد آن شب بی خیالی کرد و رفت

با لبـان بغـض کـرده یک سوالی کـرد  و رفت

 

لحـظه ای در انتـظار پـاسـخ خـود سـر نـکرد

چشمها را در هجـوم گریـه خالی کرد و رفت

 

هـرچه گفـتم صبـر کن تا آسمان روشن شود

با شتاب و بی حواسی کیف و شالی کرد و رفت

 

حرف میزد با خودش درجاده های سرد شب

رو به سوی برکه ای درآن حوالی کرد و رفت

 

دیـدم آنجا دست ها را شست از من بی صدا

 پشت سـر را یک نگاه انفـعـالی کرد و رفت

 

وقـت رفـتـن بـاد می زد لای خاک شعله ها

آتشی زد خرمنم را قحـط سالی کرد و رفت

 

کـوه بودی روی سینه، ای تمام سـرّ عشق

راحتم بگذار دیگـر، او سبکـبالی کرد و رفت

                                      

بداهه - 3 مهرماه  امسال - ساعت 19 پشت مونیتور .

ترجیح دادم دست نخورده بذارم وبلاگ. حتی مصرع آخر را .

 



تاريخ : چهارشنبه یکم بهمن 1393 | 18:0 | نویسنده : حسین - اسمان آبی |

به نام خدا

شعر شماره 139 :  زخـم گله ها

  تاریخ نگارش :  24 شهریور 1393

 از دفتر : رفتن ها – قالب : غـزل

بگـذار کـه زخـم گـلـه هـا بستـه بمـاند

تنـهـا پُـل ایـن فـاصلـه نـشکسته بماند

 

یک قـولِ دروغی بده، نگذار که چشمم

در تـاب و تب رهـگـذران خـستـه بماند

 

در یک شب تاریک بگو می رسی از راه

تا خلسه ی شب در سرم آهسته بماند

 

یـا وعـده به باران بـده تا شوق هوایت

در روح و تـنـم جـاری و پیـوستـه بمـاند

 

از خیمـه ی مهـتاب بگو  در دل مرداب

تا سینـه بـه تصـویـر تـو  وابستـه بماند

 

هر لحظه نشانم بده افسون و سرابی

 تا خـاطـره ی خیس تـو  برجستـه بماند

 

آن قدر مرا دور خـودت سر بدوان تـا ...

مـرغ نفـسم از قفسش رستـه بمـاند



تاريخ : پنجشنبه هجدهم دی 1393 | 21:22 | نویسنده : حسین - اسمان آبی |
به نام خدا

شعر شماره 138 :  دیـوار

تاریخ نگارش :  15 شهریور 1393

از دفتر : رفتن ها – قالب : ترکیب بند مربع

***************

حـادثـه  از حـادثـه آغـاز شـد        زاویـه ی فـاصله هـا  باز شـد

مقـصد این قافـله یک راز شد        یک سفـر خـانـه بـرانـداز شـد

شیب زمین روی زمان تیز بود        فاصله یک مرگ غم انگیز بود

                                                 ***

شاکی ام از سایـۀ دیـوارها           دل زده  از  ریـزش  آوار هـا

مـتـهـم  مـنـفـی  پـنـدارهــا          در قـفـس بستـه ی انکارهـا

کی پـرِ پـرواز تـوانـم گشـود           این همه درجازدنم را چه سود

                                      ***

پـنـجـره از  روز  ازل  بستـه بـود      صفحه ی دلتـنگی پیـوستـه بود

روی گلـو تیغه ی بی دسته بود      گریه ی ته مانده ی آهستـه بود

هـرچه نـوشتیـم و نوشتیـم ماند     هیچکسی جمله ای از آن نخواند

                                        ***

خـانـه ی بـرپـا شـده در  آب را         لانه ی سنجـاقک بی تاب را

سـادگـی دیـدن یـک خـواب را          سایـه ی لـبخـنـد تـهِ قـاب را

سیل خزان آمد و با خود کشید        پایۀ هرآنچه که می شد کشید

                                       ***

برکـه ی مـاه و شب وارونـه هـا       حسرت جاری شده درگونه ها

در گــذر از رایـحـه ی پــونـه هـا        بـا نـفـس تشـنـه ی بـابـونـه ها

یکسـره تمـریـن نفـس می کنم       حس رهـایی ز قـفـس می کنم

                                        ***

ثـانـیـه هـا  مـی گـذرد  زودِ  زود      رنگ سپـیـد سحرم شد کـبـود

عـلـت آن زلـزله کـه سـر گشـود      سـوت قـطاری که تو را بُـرد بود

تابش مهتاب و شن و ریل و آه        پُـر شـده از خـاک بـلا ایـستـگاه

                                         ***

سایه ی سنگین شبی سهمگین     طـعــم  خـداحـافــظـی آخـریـن

قـصـه ی انگـشـتـری بـی نـگـیـن      شاعر بی حوصله ی سرزمین

دفتر شعـری همه خیس و خـراب     مـانـده مـیـانِ شب پُـرالـتـهـاب

 

 



تاريخ : پنجشنبه هجدهم دی 1393 | 21:18 | نویسنده : حسین - اسمان آبی |

به نام خدا

شعر شماره 137 :  بوی پیراهن تو

تاریخ نگارش:  8 شهریور 1393

از دفتر : رفتن ها – قالب : مثـنـوی

***************

بـوی هجـران می رسد از سردی پیـراهنت

                                 سوز قحطی سر زده از سفره ی عطر تنت

هفت سالِ قحـطی عشق تو را رد کرده ام

                                  خـود خبـردارم چگـونـه با خـودم بد کرده ام

من عـزیـز مصـریِ این قـصـر پنـهـانی شدم

                                  با خـیال عشق تو محبـوس و زندانی شدم

خواب دیدم می فشارم خـوشه ی انگـورها

                                   همـچنـین نان و کلاغی مانده در آن دورها

گاوهـای لاغـرِ  خـوابِ  تـو  لاغـرتـر  شـدند

                                  جام های مستی ات لبریز و ساغرتر شدند

خواب هایت تشنه ی تعبیر خواب من نشد

                                  دست و چاقـو و تُرنـجی در جواب من نشد

خواستم با هـرچه دارم بهـر تو فـانی شوم

                                 بی خـیـال دیـده ی یعـقـوب کـنعـانی شوم

رود نیلـی گشتم و در رمل هایت گمشدم

                                  آبِ لایِ ساقه های خوشه ی گندم شدم

از  دِرو  تـا  پیـش  تــو  راه  درازی  آمــدم

                                   بـا تـمـام سادگـی هـایـم بـه بـازی آمـدم

دیدم آنجا دل به یوسف های دیگر داده ای

                                 آن چنان گویی که از مادر همینطور زاده ای

 قصه ی نان و کلاغ و خـواب من تعبیر شد

                                 آیه های سوره ی ما این چنین تفسیر شد

          



تاريخ : سه شنبه شانزدهم دی 1393 | 18:38 | نویسنده : حسین - اسمان آبی |
به نام خدا

شعر شماره 136 :  کؤلگه ده کی قیز

تاریخ نگارش :  4 شهریور 1393

از دفتر : تورکی شعرلر – قالب : غـزل

***************

باغدا آغاشلار سو ایچر ،شاخه لری هئی اوجالار

                      ائـلدن اوزاخ دوشن آدام، غصه دن هر گون قوجالار

 

اوّلی مینـجی سئـودانیـن فیکری بوراخماز آدامی

                       گـؤز قاباغـیـنـدا هر زامان، خیـمـه وریب اوردا قالار

 

پنجره لر قفس اولار، خاطیره لر شکنجه سی

                         آخشام اورکـلر توتولار ، صبر و دؤزوم نن بوشالار

 

آی دولانار ایل دولانار، بیر گئجه بیر کؤلگه هایال

                        آی ایشیغـیـنـدا تـؤلانار ، پنجره نی  یاواش چالار

 

یاز گئـجه سینده یایـلانار ، یانلیـزلیغـیمدا پایلانار

                        گونش کیمی قارانلیغا چراغ اولوب ایشیخ سالار

 

کؤلگه ده کی قیزا دئیین، بو تئزلیغا قاییدماسین

                          عـؤمـور گئـچر پاییـز گلـر، بو گونـلـری الـدن آلار

 

 

ترجمه به فارسی :

درختان باغ سیراب می شوند و شاخه هایشان بلندتر می شود

کسی که از آشنایان دور افتاده هر روز از غصه پیر می شود

فکر و خیال اولین عشق، انسان را رها نمی کند

دائما جلوی چشم خیمه می زند و آنجا می ماند

پنجره ها قفس می شود و خاطره ها شکنجه ی آن

وقت غروب دلها میگیرید و از صبر و تحمل خالی می شود

ماه و سال می گذرد و یک شب یک سایه ی خیالی

زیر نور ماه می چرخد و به آرامی شیشه پنجره را به صدا در می آورد

خنکای شبهای بهاری  و همدم تنهایی ها می شود

خورشید شبهای تاریک و چراغ روشن آن می شود

به دختر در سایه بگویید اینقدر زود برنگردد

عمر میگذرد، پاییز از راه میرسد و این روزها را از دست می گیرد

 



تاريخ : سه شنبه شانزدهم دی 1393 | 18:35 | نویسنده : حسین - اسمان آبی |
به نام خدا

شعر شماره 135 :  دهکده جهانی

تاریخ نگارش:  31 مرداد 1393

از دفتر : سخن ها – قالب : غـزل

***************

رنگِ  تصـویـر کـتابِ تـو هـماننـد خیابان شده است

طعم نسبی نگری در نظرت معنی عرفان شده است

 

دیـدنـی است کـه در عـصـر فـضـا و اتـم و نانـوگـری

شکل رفتار تو چون شیوۀ یاسای مغـولان شده است

 

کلِ دنـیا شـده یک دهکـده ی کـوچکِ نزدیک به هم

عجـبا فاصلـه بین من و تو دور و فـراوان شده است

 

من همان روز شروع ، لای سخنهای تو می دیدم

که هزاران ولی، اما و اگر پشت تو پنهان شده است

 

حـیف بر عـشـق که هـر رهگـذری مدعی آن شده و

«جنگ هفتادودو ملت» همه از زیرِ سرِ آن شده است

 

در همان شعرِ نخـستین که نـوشتـم متـولـد شده بود

دفتری که همه ی فلسفه ی مرد غـزلخوان شده است

 



تاريخ : جمعه دوازدهم دی 1393 | 22:0 | نویسنده : حسین - اسمان آبی |

به نام خدا

شعر شماره 133 :  خواب بازی 

تاریخ نگارش :  18مرداد 1393

از دفتر : خیال – قالب : غـزل

بی تـو بـا لبـخـنـد شیـریـنِ میــانِ قـاب بـازی می کنم

هـمزمـان با بغـض تلـخی در گلویـم تاب بازی می کنم

 

حرف هایی می زنم تکراری و مانند هم در زیر لب

در غـزل هـایـم ولی با واژه هـای نـاب بـازی می کنم

 

گرچه در چشمان مردم رعیت افتاده ای هستم ولی

در زمـیـنِ عشقِ تـو ماننـد یک اربـاب بـازی می کنم

 

یک شبی مهمان خواب من شدی آن هم به شکلی اشتباه

 از همان موقـع همیـشه با خیـالت خـواب بازی می کنم

 

هرکسی در کعبه ی چشمان تو چرخی زد و حاجت گرفت

غیرِ من که بهتر از هر عاشقی بی تاب بازی می کنم

 

فصل احـرام و طـواف تو به سر آمد به آسانی و من  

همچنان با دلخوری هایم در این محـراب بازی می کنم

 

آنچنان رفـتی که حتی از خیال بـرکه هم خارج شدی

بعـدِ تـو چـون مـاهـی بیـرونِ از مـرداب بـازی می کنم

 

زیر نور ماهِ شب در کوچه و پس کوچه های شهرمان

جـای تـو با سُرمـه های  آبیِ  مهتـاب بازی می کنم

 



تاريخ : دوشنبه هشتم دی 1393 | 12:8 | نویسنده : حسین - اسمان آبی |

به نام خدا

شعر شماره 132 :  تیله بازی

تاریخ نگارش :  8 مرداد 1393

از دفتر : خیـال – قالب : غـزل

***************

هرشبی با گوی غمها تیله بازی می کنم

                                    درد دل با پاره خط های مـوازی می کنم

ساعتی در پیله ی دریاچه ی تنهایی ام

                                    طعم احساس غریبم را مجازی می کنم

آن ستـاره از افـق های خیالـم می رسد 

                                   با وجودش حس خوب بی نیازی می کنم

 با کمی از شاخ و برگ خاطرات پشت سر

                                     در کنـار بال هـایش لانـه سازی می کنم

 تکیه اش را می دهد در آسمان سینه ام

                                    دستـه های مـوی او را نازنـازی می کنم

شعر نابم می تراود، چون زلال چشمه ای

                                می شکوفم، می نویسم، دلنوازی می کنم

می سپـارم سینـه را در بیکران آبی اش

                                   در فـراز مـوج هـایش یکـه تـازی می کنم

تیله ی غم می خورد در شیشۀ تنهایی ام

                                  باز هم با گوی غم ها تیله بازی می کنم

 



تاريخ : یکشنبه سی ام آذر 1393 | 16:30 | نویسنده : حسین - اسمان آبی |
به نام خدا

شعر شماره 131 : سکوت

تاریخ نگارش:  1 مرداد 1393

از دفتر : خیال – قالب : غـزل

***************

  بی صدا در پهـنه ی گـنگ بیابان سکوت

                             مانـده ام زیـر سُـمِ اسبِ سواران سکوت

  بار آخـر خـاطـرم مانـده که از نفـرین تـو

                      خشک شد دریاچه ای در دشت بیجان سکوت

  دفـتـرم را پشتِ هـم از نام تو پُـر می کنم

                               در غزلهایی خراب از جنس دیوان سکوت

  هرکجا از جای جایِ خاطرم رد می شوی

                             می شوم بُمبِ پُر از بغضِ پریشان سکوت

  بی تو می میـرم سحـرگاه یکی از روزها

                               عاقـبت در گوشه ی تنگ خیابان سکوت

  نازنـیـنا کاش دنیا جاده ی برگشت داشت

                            می گذشتیـم از پُـلی در خطِّ پایان سکوت

 



تاريخ : شنبه پانزدهم آذر 1393 | 0:3 | نویسنده : حسین - اسمان آبی |

دلنوشته شماره 84 :  زندانبان

  تاریخ نگارش: 28 تیر 1393 

***************

 

تو همان زندانبانی

                  که به یکبار

                         درِ سلول را کندی

                                        و بند از پایم

                                                برداشتی و ... رفتی

بعد از تو

         منِ احمق

                  با دست خودم

                               به خودم قفل زده

                                                 و کلیدش را قورت دادم

حالا ...

         تو به آرامی

                   زندگی می کنی

                                    و من ...

                                      در اسارت خودساخته ام

                                                                 می میرم  ...

                                                                                              



تاريخ : جمعه چهاردهم آذر 1393 | 23:50 | نویسنده : حسین - اسمان آبی |
امکانات وب
:

دریافت کد موزیک





  • گلوله
  • ایران سافت
  • شهر کرد