به نام خدا

شعر شماره 102 :  جنون محض

تاریخ نگارش:  27 بهمن 1392

از دفتر : رفتن ها – قالب : غـزل

***************

هزار سالِ بعد هم، تو هستی آن ستاره ام

                             تویی که پنجه میکشی به زخم بی شماره ام

تویی که گفـته بودمت به شعر من نیا دگر            

                                    بـدون تـو نمی شود ، بیا تو بی اشاره ام

به هر غزل که میرسم تمام شعرمن تویی

                                      در آرزوی دیـدنـت ، به پای استـخـاره ام

ترانه های دفترم پُر از جنون محض توست          

                                     جـنـون بی نهـایـتـم ، بیا بکن تو چاره ام

طـلـوع واژه های من، رسیـده تا به انفجار          

                                  از آن دمی که بی توام، اسیر بغض پاره ام

نفس نفس که میزنم،تو می شوی هوای من         

                                  تویی به هر نفس زدن، بهانه ی دوباره ام

 

جنون محض



تاريخ : پنجشنبه نهم مرداد 1393 | 16:41 | نویسنده : حسین - اسمان آبی |

به نام خدا

شعر شماره 101 : مومیایی

 تاریخ نگارش : 22 بهمن 1392

از دفتر : عاشقانه ها – قالب : غـزل

***************

از آن روزی که گشتم در هـوایت مومیایی    

                                       شـدم در سرزمـیـن پـُربلایـت مومیایی

صدایم کن تو ای تندیس برساحل نشسته

                                   منم موجی که می افتد به پایت مومیایی

قدم در قصه هایت می گذارم تا همین جا    

                                      شَـوم در لابه لای واژه هـایـت مومیایی

مـرا با آتـش احساس خـود درگـیـرتـر کن    

                                       لـبـانــم را بکـن با کـیـمـیـایت مومیایی

بساز از سنگ عشقت شهر اهـرام ثلاثه    

                                      به حبسم کن همانجا تانهایت مومیایی

بیا درهای خود را باز کن ای معبد عشق      

                                      که این دیوانه می میرد برایت مومیایی

 

مومیایی 1



تاريخ : یکشنبه پنجم مرداد 1393 | 15:25 | نویسنده : حسین - اسمان آبی |
به نام خدا

شعر شماره 100 : منظومه سحرگاه

تاریخ نگارش: 16 بهمن 1392

از دفتر : رفتن ها – قالب : ترکیب بند مربع

**************************

 با سلام ، این شعر را در 30 بیت ( که یکی از طولانی ترین شعرهایم نیز می باشد ) با زبان و قالبی خاص و ... ماجرایی خاص تقدیم میکنم. 

1

بگذار سحرگاه شبِ بی تو شدن را بسُرایم                 

                                بـگـذار ز ویـرانـی پـنـهانی شبـهـا بسُـرایم

از تـلخـی و خشکـیـدن باران تمـنـا بسرایم                

                                یک قـصـه ی پُـر درد به انـدازه دنیـا بسرایم

در عرصۀ این واقعه جزحسرت جانکاه نبود              

                                 صبـح آمد و اما خـبـر از نـور سحـرگاه نبود

2

آن شب همۀ باغچه ازماندن و از واله شدن گفت         

                         مهـتاب ز تابـیـدن از جـلوه و از هـاله شدن گفت

آلاله ز غمخـواری و در بستـر هم لاله شدن گفت                  

                       مرغ سحر از شادی و از عالم بی ناله شدن گفت

ابر آمدو برقی زد و بوی خوش باران به هوا خاست     

                        مژگان هوا نرم و  معطر شد و امّـید شفا خاست

3

افسانه ی دیـوانگـیـم را هـمه جا  فاش نوشتم             

                         هـر ثانـیه ایکاش که با تـو باشم ایکاش نوشتم

در روی بخار شیشه چون پرده ی نقاش نوشتم            

                        بی فـاصلـه هر لحـظه پنـاهِ دل من باش نوشتم

چون برکه در آغـوش کشیدم مَـهِ در قاب دلم را             

                        تـا طـعـم تـسلا بـدهـد ساحـل بی تـاب دلـم را

4

گیسوی به خم رفتۀ هر سبزه به پایش گرهی زد         

                       برگـی ز هـوا پـر زد و بر زلف رهـایـش گـرهی زد

سیـبی ز درخت آمد و با خـنده برایش گرهی زد                   

                        یک نستـرن غـم زده آمد به فـدایـش ، گرهی زد

هر شاهدی از جنس طبیعت به زبانی گله افکند                  

                        صد حیف که او وارد یک جنگ شد و فاصله افکند

 

 5                                      

از چشم هراسان و پر از خواهش من شرم نکرد         

                           دستـان به لـرزش شـده و یـخ زده را گـرم نکرد

از قـاصــدک خـیـره  و  حـیـرت زده  آزرم نـکـرد           

                            بـر سـوخـتـن زنـده ی پـروانـه دلـی نـرم نکـرد

از ماه شب و قـاصد و پـروانه خجـالت نکشـید           

                            عـشقی به بلـندای جهان را به اصالت نکشید

6

دیوانه شد از وحشت این بختک و بیدار نگردید          

                           اصـرار طبیـعـت هـمه را دیـد و خریـدار نگـردید 

از دیـدن چـشمان به غـم رفـتـه گرفـتار نگردید           

                          ای وای که از شدت این زلزلـه هـشیار نگـردید   

بغض آمدو چون کوه گران روی گلو سایه بینداخت    

                        آوار جـدایـی ز در و بـام و هــوا پـایـه بـیـنـداخـت   

7

برگشت بسوی شب ظلمانی و در فاصله ها رفت        

                       با ذهن پریشان و به هم ریخته در غائله ها رفت

هر آنچه که فـریاد کشیدم همه در زلـزله ها رفت        

                       هـرقـدر دویـدم نشـد او هـمره آن قـافـله ها رفت

آن لحظه جهان تیره شد و برسرم انگار فروریخت       

                        ویـرانـی پـی در پـی آن از در و دیـوار فـرو ریخت

8

از آن شب نفـرین شده تا وقت سحر یکسره ماندم        

                    گفتم که خطایی شده در ذهن خودم هرچه تکاندم

چـون کـودک خوش باوری از دلهـره ی حادثه آن دم       

                    چشمان خودم را به همان نقطه که او رفته نشاندم

گفتم نکند هرچه که دیدم همگی خواب وخیال است      

                    ای وایِ من این خاتمۀ قصه بدین شیوه محال است

9

بـگـذار سحــرگاه شبِ رفـتـن او را بـنـویـسم              

                           برخاستـن و لحـظه ی در بستـن او را بنویسم

با چشم به خون رفته وداع گفتن او را بنویسم             

                           جان کـنـدن خـود را و فـنا گشتن او را بنویسم

آن فـانیِ از مـادرِ غـم زاده شده رفت کـه رفت             

                           افسانۀ دستانِ به هم داده شده رفت که رفت

10

 ای همنفسِ از نفس افتاده خدا پشت و پناهت              

                          ای همسفـر خستۀ دلداده خدا پشت و پناهت

ای گمشده در پیچ و خم جاده خدا پشت و پناهت              

                          ای قصه ی دلدادگی ساده خدا پشت و پناهت

سوگند به  چشمان تو این عشق به پایان نرسیده            

                           هرچند که لبهای ترک خـورده به باران نرسیده

 

 



تاريخ : چهارشنبه یکم مرداد 1393 | 23:45 | نویسنده : حسین - اسمان آبی |

به نام خدا

شعر شماره 99 : قایم موشک

تاریخ نگارش:  10 بهمن 1392

از دفتر : رفتن ها – قالب : سپید

***************

آن روز که چشم بستی

و شِمُردی یک تا بیست

من همانجا ماندم

در مرز نگاهت

نوبتِ من شد

و شمردم یک تا بیست

چون باز کردم

تو گم شده بودی

جستجـوها شد

به آب و آتش زدنها

و دویدنها

اما ...

تو نبودی که نبودی

ستاره ی من !!!

من هنوز هم که هنوز است

در مسلخ قایـم موشک

می شمارم و می گردم 

خیلی خسته ام

تو را پیـدا کنم

دیگـر ...

پلک هم نخـواهـم زد

 {#}



تاريخ : سه شنبه سی و یکم تیر 1393 | 16:5 | نویسنده : حسین - اسمان آبی |

به نام خدا

شعر شماره 98 : زلزله

تاریخ نگارش :  4 بهمن 1392

از دفتر : عاشقانه ها - قالب : غـزل

***************

  دریـای غـزل هـای زلالم شـده ای تو      

                                      همبستر شبهای ملالم شده ای تو

  در سایـۀ آن سایـۀ مـجـنـون نـگاهـت     

                                       غـم واژۀ پنـهـان سوالم شده ای تو

  شبهـا به تماشا لب هر پنـجـره رفـتم

                                       منظـومۀ پروین و هـلالم شده ای تو

  هرجا که قـلم روی ورق آمد و رقـصید

                                      سرفصل سخنها و مثالم شده ای تو

  رویـای پر از تـاب و پر از تـاب و تبـم آه َ

                                      تعبیر خوش خواب محالم شده ای تو

  دریا و سپهـر و افـقِ سرخ و دل انگیـز 

                                      آهـوی گـریـزان و غـزالـم شده ای تو

 دیوارۀ احساس دلم روی گسل هاست

                                    چون زلزله بر شهر خیالم شده ای تو

 

شعر زلزله



تاريخ : سه شنبه سی و یکم تیر 1393 | 16:1 | نویسنده : حسین - اسمان آبی |

به نام خدا

شعر شماره 97 : غـریـق

تاریخ نگارش :  1 بهمن 1392

از دفتر : خیـال - قالب : سپید

***************

چشمانت را

که در سکوتـی خیـره

هست و نیست مرا

زیرو رو می کند

برگیر ...

من زیر بارش نگاهت

از دست می روم

به بنـد کشیده می شوم

و ...

همه چیز را می بازم

 

ستـاره ی من ... !!!

 

لطفا با چشمانت مرا درهـم نـریـز

من طاقت وا رفـتـن نـدارم

غرق می شوم بیصدا

 

چشمانت را ببند

و دستانت را پیش بیـاور

بگذار بودنت را حس کنـم

و اگر غـرق شدم

تـو نـجـاتـم بـده

{#}

دریا



تاريخ : شنبه بیست و هشتم تیر 1393 | 16:6 | نویسنده : حسین - اسمان آبی |

به نام خدا

دلنوشته شماره 83 :  تو می روی ...

به تاریخ :  27 تیر 1393

***********

دریا 1

تو می روی ... و من نگاه می کنم

       می روی... از مقابل چشمانم 

                     می روی ... دور می شوی ...

                                        دوور ... و  باز هــم دور تــــر

 

 رفتن مقـصـد توست . بی هیچ معـنـایی ... می روی تا رفـتـه باشی

 

شب ..  

 

آنـقــدر می روی تـا تـمــام  شوی ...

                        آنـقــدر می روی تـا من هـم تـمــام شوم

 

            من تـمــام می شوم    ولی تـو بـاز هــم می روی ...

 

دور می شوی از چشم ... از امـیـد ... از آرزو ... حتی ... از خـیـــال ...

آنـقــدر می روی که خــواب می شوی ...

                                 تــوهّــم می شوی

                                            تصــوری خــام ... می شوی

 

آنـقــدر می روی و می روی ... تا نفس بـودنت تـردیــد می شود 


انتظار 

هـمــه جــای دنـیــا پُــر می شود از ردّ پـای تــو ...

رد پاهـایـی که در سحـرگاهـهـای بـدون تـو هر روز تکــرار می شود ...

 

 آنـقــدر می روی و می روی ... تا ماجــرای « رفـتــن ها » می شوی

 

شفا 1

 



تاريخ : جمعه بیست و هفتم تیر 1393 | 0:51 | نویسنده : حسین - اسمان آبی |
به نام خدا

شعر شماره 130 :  پریشانی ... ( به یاد مادرم )

به تاریخ :  18 تیر 1393

از دفتر : رفتن ها – قالب : غـزل

***************

بی نفست یک شبِ طولانی ام      منتـظـر ساعت طـوفـانی ام

پـاره شود در لب ایـن پـنـجــره        بغـض فرو رفته ی پنهانی ام

زلـزلـه ای  آمــده  و  می بــرد        هیمنه ی مُلک سلیمانی ام

 

دیده به آن نقطه که او می نشست     دوخـتـم و غـرق پریشانی ام

خاطره ی کودکی من کجاست       تشنۀ تن پـوش دبستانی ام

مـادرِ من  شال و  کلاهـم بـده        منجـمـد بـرفِ  زمستـانی ام

یخ زده ام دستِ مرا "هـا" بزن        دست بزن بر تب پیشانی ام

 

حـرف نـزن دائـمــاً  از  فـاصلـه        من که تَـهِ  فاصله زندانی ام

ساده از این ثـانیـه ها رد نشو        بین تب و حـالت هـذیانی ام

آخـرِ افـسانـه رقـم  می خـورد        حادثه ی بی سروسامانی ام

وای بـه من از شبِ تنـهـایی و        خیسیِ این دیـدۀ بـارانی ام

 

               



تاريخ : پنجشنبه نوزدهم تیر 1393 | 4:18 | نویسنده : حسین - اسمان آبی |

به نام خدا

دلنوشته 82 : درناهای کاغذی

*********

شهر پُر از بی نفسی ست

و در آنسوی قفس ، زنی ایستاده در سینه ی باد

چادرِ بازِ سپیدش ، پُر از نقش گلهای اناریست

باد می زند آن را ... مثل بالی که گشوده ست به پرواز  ...

منتظر در رهِ مرغان مهاجر

بال در بال آنها بگذارد ... برود تا ... دور ...  

آنجا که هوایش صاف است و فضایش پرنور

به خودم میخوانم ...

یک نگاه ... لبخند ...

و دوباره رو به دروازه ی نور

هی سبکبال و سبک تر

و منِ مسخ شده ...

کودکانه ...

برگه ها می کَنم از دفتر خود ... که بسازم

درناهای کاغذی  ...

پشتِ سرِ هم

تا که شاید برگردد ... از تصمیمش

از کوچ ...

و از ... رفتن

خیلِ مرغان مهاجر

می رسد از راه ...

هر شتابی بیهودَه ست ...

 یک قدم مانده ... به مادر ...

ساعتِ کوچ ...

و .... تلخیِ .... یک ... باور ...{#}

 

بداهه : 13/ تیر /93

 

 درنای کاغذی

 

شعر 129 : کوچ درناها ... به یاد مادرم

*************

چرا در این آسمان برای با تو بودن فضا کم است

                      چرا به هر ترانه می خوانمت باز هم صدا کم است

کمی تامل کن ای آشنای خسته ای که می روی

                        همیشه در آخرین نفسها مهلت تماشا کم است

بی تو  هرشب هلالِ ماه پشتِ ابر تیره می میرد

                        صبحگاهان صدایت میان سجاده ی دعا کم است

به باران سفارش کن که بعد از تو یکسره فرو ریزد

                    هرچند که آن هم برای شستن غمهای ما کم است

شتـابـم برای گـرفـتـن دامان تـو بی حـاصـل و

                            زمان تا رسیدن لحظه ی پرواز درناها کم است

هزار شب هم کنار دریا بمانم چه سود آخر

                      همیشه فرصت برای ماندن در آغوش دریا کم است

بداهه : 13/ تیر /93

 

درناها



تاريخ : جمعه سیزدهم تیر 1393 | 19:1 | نویسنده : حسین - اسمان آبی |

شعر شماره 96 : مثـنـوی مجازی

تاریخ نگارش :  28 دی 1392

از دفتر: رفتن ها – قالب : مثنوی فرانو

***************

   در هجوم خاطراتی، قصه هایم رنگ باخت

                             می روم با دردهایم سوی وُرد ماکروسافت*

   صفحه ای را می گشایم محض بار آخرین

                            می نویـسـم مثـنـوی با خـط ِ فـونتِ نازنـیـن

   آن ستـاره باز هـم، هـمپـای شعـرم می شود

                           دفتری با نام « رفتن » جای شعرم می شود

   بیـت بیـتِ تـلـخِ رفـتـن بـوی حرمان می دهـد

                              انتـهایـش در غـبـار تـیـره ای جان می دهد

   در میانش واژه ها را را شرح و معنا می کنم

                                 یک موزیک بیکلامی روی آن جا می کنم

   عکس و طرح تیره ای با قاب بسته میکشم

                            شاعری را زخمی و بیخواب وخسته میکشم

   ذره ذره کــوه بـغــضـم  می شــود آوارتــر

                             شام تـلـخـم لحـظه لحـظه تیـره و غـمبارتـر

   هرچـقـدری سبک کارم زینتی تر می شود  

                             گـریـه هـای بیـصدایم سُنّــتی تـر می شود

   رد پـای اشکـهـای مانـده در صفـحه کلـیـد

                              پرده ای لغزان به روی چشمهایم برکشید

 

مثنوی1



تاريخ : شنبه هفتم تیر 1393 | 14:29 | نویسنده : حسین - اسمان آبی |
امکانات وب
:

دریافت کد موزیک

  • گلوله
  • ایران سافت
  • شهر کرد